We dachten dat de wereld het op 11 oktober voor bekeken hield. Die dag bracht Robert Smith de meest beschamende plaat ooit uit. Nochtans had The Cure ons nauwelijks een paar maanden eerder helemaal betoverd met hét concert van het jaar (na Leonard Cohen in het Brugse Minnewaterpark, maar dat was haast buitenaards). Waar de schitterende nieuwe klanken waren die ie ons toen beloofde, is me tot vandaag een raadsel. Lees de rest van deze post »
Sinds I Love Techno zaterdagnacht geraak ik maar niet terug in mijn ritme. Wat wil je, op zondag tot 16u liggen rotten in mijn bed, de volgende dag flink op tijd op werk willen zijn. Denk er nog eens bij dat ik constant mindmaps loop, zit, spring, lig te tekenen van projecten waarmee ik bezig ben of die er binnenkort gaan aankomen. Lees de rest van deze post »
Lang verwacht. Uitverkocht. Hoge verwachtingen. Té hoog misschien. We bleven een beetje verweesd achter.
Het album werd afgehaspeld, strak, keurig, groovy. Maar niets meer. Het was dik in orde, maar niets meer. 50 minuten en voor een zieke Greg Dulli, niets meer. De afsluiter van die vijftig koele/coole minuten was dan wel enorm prachtig (al verdenk ik mezelf er nog steeds van dat ik de enige was die dat vond). Nog een klein kwartiertje met Lanegan, het feestje was gedaan. Het valt moeilijk te vatten wat ik er nu van vond.
Gelukkig stond Heidi Lenaerts naast me, over dat deugddoend gevoel ben ik wel zeker 
Recente reacties