Teveel informatie, maar vooral teveel non-informatie. Ik denk dat ik me ga beperken tot een paar blogs en folderkes dit jaar.

En dus zal ik net als bij de vorige verkiezingen weer de profielen op de Oost-Vlaamse kieslijst van Groen! en SP.a doorlichten om mijn keuze grondig te maken. Het zal veelal jong talent zijn, daar ben ik nu al zeker van.

Maar wat mij eigenlijk meer interesseert: waar is de Europese Doe De Stemtest?

Ook door een beetje nieuws te brengen. Het gebeurt maar al te vaak dat lokale beslissingen niet tot in de traditionele pers geraken en ergens verloren staan wezen op gemeentelijke websites. Als politieke partij kan je je perfect profileren door eerlijk en oprecht dat nieuws te publiceren, te duiden en indien relevant te bediscussiëren.

En tot slot nog vijf tips.

Zelf tips? Share them! (If content is king, feedback is princess)

Het resultaat, en niet juist één artikel maar de hele verzameling, is de essentie van burgerjournalistiek. Voor alle duidelijkheid even uitleggen hoe journalistiek werkt:

• je komt iets te weten
• je verzamelt informatie
• je checkt de bronnen
• je zoekt naar meningen van eventuele tegenpartijen
• je ontwikkelt een journalistiek item

Dat gebeurt hier ook. Wim en Nathalie schrijven over iets. Mensen die hen vertrouwen en daar zo hun gegronde redenen voor hebben bevestigen de betrouwbaarheid van hun verhalen. Andere bloggers nemen het over en verspreiden het.

Maar Robin, wat als ze plots niet meer te vertrouwen zijn?
Dan gebeurt er net hetzelfde zoals bij Knack vorige week. Er ontstaat discussie tussen alle mensen met een mening over de echtheid van de bronnen.

Mocht ik dit weekend op Barcamp geraken, ik zou er zowaar een presentatie over geven.

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=2H-3q5KraKo&feature=related[/youtube]
De Crem wil dat het reglement wordt nageleefd.

Links in Vlaanderen ligt op apegapen. Volgens peilingen zou nauwelijks een kwart van de Vlamingen op een linkse partij stemmen.

(…)

Maar de voorzitters van de drie progressieve partijen, Caroline Gennez (SP.A), Mieke Vogels (Groen!) en Nelly Maes (VlaamsProgressieven) zien niet meteen heil in een structurele bundeling van links.

Een peiling op deredactie.be zegt me dat ik niet de enige ben met twijfels voor een links front. Terwijl de voorzitters vooral de boot afhouden omdat hun basis niet van elkaar moet weten, maak ik mij toch even volgende evenwichtige bedenking. Omdat ik er van overtuigd ben dat de basis na een bezinning over het globaal programma wel weer zal aanpikken.

Ook ben ik er van overtuigd dat een links front veel mensen hoop kan geven. Hoop, of geloof dat links toch zou kunnen werken als we er volledig voor gaan. Als tegenwerking voor de broeiende rechtse kant. Kiezers uit de Open VLD-stal die kozen voor iconen als Verhofstadt en zichzelf niet meer kunnen associëren met de slecht communicerende liberalen. Maar anderzijds zijn er ook de gecentraliseerden van deze samenleving waarvoor “links” even mottig klinkt als “rechts”. En dat laatste schrikt me af, want het klinkt lang zo’n gekke gedachte niet in deze maatschappij. (Wel geen kenner hoor, ik. Don’t shoot me.)

Twijfel dus. Op zo’n moment smeek ik om een Pauw & Witteman met een uitgebreid debat met kopstukken, basis en het voetvolk op Canvas+.

Update: bij het toevoegen van links in deze post (linkluv, hoera) viel me op dat Caroline Gennez een site heeft waar de intentie heel goed is en de uitwerking iets minder maar merk ik vooral dat Mieke Vogels geen persoonlijke site heeft. Jammer voor een partij waar online een puik Drupal-multiblogsysteem achter schuilt en waar het dus klein bier moet zijn om iets op te zetten.