We dachten dat de wereld het op 11 oktober voor bekeken hield. Die dag bracht Robert Smith de meest beschamende plaat ooit uit. Nochtans had The Cure ons nauwelijks een paar maanden eerder helemaal betoverd met hét concert van het jaar (na Leonard Cohen in het Brugse Minnewaterpark, maar dat was haast buitenaards). Waar de schitterende nieuwe klanken waren die ie ons toen beloofde, is me tot vandaag een raadsel. Lees de rest van deze post »
Geen mopjes over vrouwen deze keer. In het jaar waarin we afscheid namen van Marc Moulin ging het soms van kwaad naar erger met de muziek. Wat iedereen bijvoorbeeld toch zo geweldig vindt aan Fleet Foxes ontgaat me helemaal. Een plaat vol vanonder het zilveren stof gehaalde melodietjes die we eerder al kregen toebedeeld door Brian Wilson, Crosby, Stills & Nash en dozijnen anderen. In een originelere verpakking uiteraard. Lees de rest van deze post »
Het nieuws dat ik dit weekend al vernam is vandaag ook officieel aangekondigd. “En de klap is zwaarder dan verwacht.” Wat mij in de hele kwestie rond de recessie een beetje stoort is de communicatie van alle beslissingen en strategieën. Ook al besef ik wel dat het zeer moeilijk is om daar juist over te communiceren. Lees de rest van deze post »
Recente reacties