Collectieve angst
Posted: 8 december 2008 | Filed under: Bevonden | No Comments »
Het nieuws dat ik dit weekend al vernam is vandaag ook officieel aangekondigd. “En de klap is zwaarder dan verwacht.” Wat mij in de hele kwestie rond de recessie een beetje stoort is de communicatie van alle beslissingen en strategieën. Ook al besef ik wel dat het zeer moeilijk is om daar juist over te communiceren.
Aan mij persoonlijk gaat het een beetje voorbij. Ik hamster centjes als nooit te voren, de huurprijzen dalen dat het geen naam heeft en sinds we vorige week die nieuwe kachel geïnstalleerd kregen is het weer lekker warm in onze living. En Bon Iver kan nog altijd schoon zingen.
Tijdens de weekends bezoek ik de wasmachine en de charmante warmte van het thuisfront (de zus! de ouders! de grootouders! het huisdier!) en daar sluipt sinds kort een beetje stress onder het portier. Het doet me bezinnen over de impact van de hele crisis en hoe mensen dit aanvoelen. Mensen die wel al eens een faillissement hebben meegemaakt en niet de economische basiskennis meekregen zoals wij. Mensen die al eens al hun hoop gevestigd hadden op de mensen in de Wetstraat. Hoop die toen eigenlijk allemaal niets deed. Mensen die rekenen op hun buikgevoel zoals wij allemaal wel eens doen. Ik kan mij goed inbeelden dat zulke mensen enorm veel stress moeten doorstaan.
Nogmaals, het stoort mij dat er niemand op het idee komt om met alle overheden, vakbonden en bedrijven gezamenlijk en objectief te communiceren over dit alles. Als er nog geen sociaal plan is, dan zaai je geen twijfel. Je probeert dat sociaal plan te verwezenlijken. Ik hoor liever “we zijn er mee bezig om een dialoog zo goed mogelijk te organiseren” dan “kzountbegotniewetejom”. Zeker niet als dat met de nodige bibber wordt gezegd.
Want daar krijg ik echt de platte kak van.
PS: Ik ken niets van economie.
